Tai chi is all fun and games..

25/2/2014 1:56 |



Wu Kwong Yu

24/2/2014 6:58 |

Ο Grandmaster Wu Kwong Yu, 5ης γενιάς φύλακας της Πυλης του Wu Tai chi chuan, δείχνει εφαρμογές της φόρμας, στα σεμινάρια που έδωσε το 2009, στην Ακαδημία του Wu tai chi στο Λονδίνο


Βρίσκοντας το πνεύμα του Ζώου σου.Το πλήρες σύστημα του Yin Ba Gua Zhang

20/2/2014 8:27 |

Του Alan Peatfield
Μετάφραση Γιώργος Χριστοφόρου



«To σύστημα της Αρκούδας θα είναι τέλειο για σένα». Αυτά ήταν τα λόγια του Δόκτωρα Xie Peiqi's σε μένα, στο Λονδίνο, το 1996. Ακόμα και μετά από 32 χρόνια προπόνησης στις πολεμικές τέχνες, τα λόγια του Δόκτωρ Xie είχαν ιδιαίτερο νόημα για μένα, διότι ο Δόκτωρ Xie είναι ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος στον κόσμο των Κινέζικων πολεμικών τεχνών.

Οι παραδοσιακές Κινέζικες πολεμικές τέχνες χωρίζονται σε δύο ομάδες: Εξωτερικές και Εσωτερικές. Τα πιο γνωστά στυλ του Kung Fu, καθώς και το Καράτε είναι Εξωτερικές πολεμικές τέχνες, οι οποίες προέρχονται από το διάσημο μοναστήρι των Shaolin. Οι τρεις Εσωτερικές πολεμικές τέχνες, Tai Chi Chuan, Hsing I και BaGua Zhang, έγιναν γνωστές και διάσημες στην Κίνα του 19ου αιώνα, γιατί ήταν οι πολεμικές τέχνες των αυτοκρατορικών σωματοφυλάκων και του στρατού.

Οι Εξωτερικές πολεμικές τέχνες ονομάζονται Σκληρές, γιατί χρησιμοποιούν εκτεταμένη μυϊκή δύναμη και ένα δυνατό και επιθετικό πνεύμα. Οι Εσωτερικές πολεμικές τέχνες ονομάζονται Μαλακές, γιατί χρησιμοποιούν δύναμη προερχόμενη από ένα χαλαρό, ομοιόμορφο σώμα και ένα ήρεμο πνεύμα. Επίσης, οι Εσωτερικές πολεμικές τέχνες αναπτύσσουν τη φυσική ενέργεια του σώματος, η οποία ονομάζεται Chi, από τα πρωταρχικά στάδια της προπόνησης.

Από τις τρεις Εσωτερικές πολεμικές τέχνες, το Ba Gua είναι το πιο πνευματικά και τεχνικά ολοκληρωμένο, ακόμα περισσότερο και από το Tai Chi. Το Tai Chi βασίζεται στο Yin και στο Yang, την αρμονία των αντιθέτων και την αρχή της Συνεχούς Αλλαγής. Το Ba Gua εμβαθύνει την κατανόηση της Αλλαγής διαμέσου των 8 Τριγράμμων. Ba Gua Zhang σημαίνει «Η Παλάμη των 8 Τριγράμμων». Στην Κινέζικη φιλοσοφία το καθένα από τα Τρίγραμμα εκφράζει και από έναν διαφορετικό τομέα της κοσμικής ενέργειας.

Ο σκοπός της εκπαίδευσης στο Ba Gua Zhang είναι ο ασκούμενος να βρει αυτές τις ενέργειες μέσα στο δικό του σώμα και πνεύμα και να χρησιμοποιήσει αυτές τις ενέργειες για μαχητικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς.

Ο άνθρωπος που έκανε το Ba Gua διάσημο ήταν ο Dong Haichuan. Στα ταξίδια του ως Αυτοκρατορικός επίσημος, πήρε μαζί του μόνον έναν βοηθό, τον μοναδικό του μαθητή, Yin Fu. Ο Yin Fu εκπαιδεύτηκε μαζί με τον Dong για 20 χρόνια. Όταν ο Dong αποσύρθηκε, το 1876, δίδαξε περισσότερους μαθητές, αλλά εξ' αιτίας του θανάτου του, το 1882, πρόλαβε μόνο να τους διδάξει μέρος από την τέχνη του. Έτσι, λοιπόν, ο Yin Fu υπήρξε ο μοναδικός από τους μαθητές του Dong που έμαθε το πλήρες σύστημα του Ba Gua Zhang.

Παρ' όλο που ο Yin Fu ήταν ήδη διάσημος δάσκαλος των πολεμικών τεχνών, δίδαξε και αυτός μόνον ένα μικρό μέρος του συστήματός του στους μαθητές του. Μόνον ένας από τους μαθητές του έμαθε το πλήρες σύστημα και το όνομα αυτού Men Baozhen. Ο Men Baozhen ήταν γιατρός, ο οποίος επίσης έμαθε τις μυστικές θεραπευτικές μεθόδους από τους Αυτοκρατορικούς γιατρούς των Ανακτόρων. Όπως και ο Yin Fu, έτσι και ο Men δίδαξε πολλούς μαθητές, αλλά μόνον ένας μαθητής έμαθε ολόκληρη την ιατρική (θεραπευτική) και πολεμική τέχνη του Men. Αυτός ήταν ο Xie Peiqi, ο οποίος γεννήθηκε το 1920.

Η οικογένειά του ήταν γείτονες με τον Men Baozhen. Ο Μen ήταν ενθουσιασμένος με την ικανότητα του μικρού Xie για σκληρή δουλειά και αφοσίωση στο Ba Gua, και έτσι έκανε αυτόν συνεχιστή της γενεαλογίας του συστήματος Yin Ba Gua Zhang. Αυτό σημαίνει ότι ανάμεσα στους χιλιάδες των ανθρώπων που εξασκούνται στο Ba Gua σε ολόκληρο τον κόσμο, μόνον ο Dr Xie Peiqi γνωρίζει το πλήρες σύστημα. Είναι ο παλαιότερος γενεαλογικά δάσκαλος.

Κάθε μαθητής πολεμικών τεχνών ονειρεύεται να μάθει από τον κορυφαίο Master της γενεαλογίας της τέχνης του. Προτού συναντήσω τον Dr Xie, εξασκούμουν σε μία παραλλαγή του αρκετά γνωστού συστήματος «Ba Gua του Δράκου», από το 1977. Αυτό ήταν το είδος του Ba Gua που δίδαξα στην Ελλάδα, τη δεκαετία του '80. Εκτός του ότι ήμουν ο πρώτος που έφερε το «Practical (εφαρμόσιμο) Tai Chi Chuan», του Dan Docherty, στην Ελλάδα το 1988, ήμουν επίσης ο πρώτος άνθρωπος που δίδαξε Ba Gua Zhang και Hsing I στην Ελλάδα. Αυτά τα 19 χρόνια της εξάσκησης με προετοίμασαν να γνωρίσω τον Master.

Το σύστημα του Δράκου είναι μόνον μία από τις 8 μεθόδους του Ba Gua. Στο Yin Ba Gua η ενέργεια από κάθε Τρίγραμμα εκφράζεται διαμέσου ενός πνεύματος Ζώου, το οποίο έχει τη δικιά του προσωπικότητα, δύναμη, τρόπους κίνησης και χρησιμοποίησης του σώματος:

Chien / Μέθοδοι Ένωσης Ουράνιου Λιονταριού
Kun / Ο Μονόκερως της Γης φεύγει από το Σώμα
Kan / Το Φίδι του Νερού Ακολουθεί τη Δύναμη
Li / Ο Χαμηλός Βηματισμός του Πύρινου Κόκορα
Sun / Η Κίνηση του Ανεμόμυλου του Αέρινου Φοίνικα
Zhen / Ο Δράκος του Κεραυνού Σηκώνει/Κρατάει
Gen / Η Αρκούδα του Βουνού Γυρνάει την Πλάτη
Dui / Η Μαϊμού της Λίμνης κάθεται οκλαδόν και συστέλλεται.

Έτσι, λοιπόν, το Ba Gua μπορεί να εξατομικευτεί αναλόγως το άτομο. Κάποιος ο οποίος είναι κοντός και παχύς θα κινείται διαφορετικά από κάποιον που είναι ψηλός και αδύνατος, και οι δύο μαζί θα χρησιμοποιούν διαφορετικά το σώμα τους από κάποιον που είναι μεγαλόσωμος και δυνατός, ή από κάποιον που είναι κοντός και αδύνατος. Άλλες πολεμικές τέχνες απαιτούν από τον καθένα να ταιριάξει στις δικές τους τεχνικές, αλλά το Ba Gua προσαρμόζεται ατομικά στον κάθε άνθρωπο. Το Ba Gua δεν είναι μία συλλογή από τεχνικές, αλλά μία τέχνη θεμελιωδών αρχών και ενεργειών.

Αυτός ήταν ο λόγος που ο Dr Xie μου πρότεινε να μελετήσω το σύστημα του Ba Gua της Αρκούδας. Είμαι μεσαίου ύψους και πάχους, έτσι λοιπόν είμαι συμπαγής σαν βουνό, με δυνατή πλάτη σαν της Αρκούδας. Ο ίδιος ο Dr Xie είναι μικρόσωμος αλλά με μακριά χέρια, έτσι το αγαπημένο του στυλ είναι ο Φοίνικας, με τα χέρια που κινούνται σαν Ανεμόμυλος. Ο πιο προχωρημένος Κινέζος μαθητής του Dr Xie, He Jinbao, είναι μεγαλόσωμος και δυνατός, έτσι προτιμάει την επιθετική δύναμη (σθένος) του Λιονταριού.

Παρ' όλο που ο Dr Xie με συμβούλεψε να μελετήσω την Αρκούδα, το 1996, πέρασαν 4 χρόνια πριν μπορέσω τελικά να το επιτύχω. Όταν ο Dr Xie αποφάσισε να σπάσει την παράδοση και να διδάξει ανοιχτά, ακόμα και σε δυτικούς, δίδαξε πρώτα το Λιοντάρι. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι το ευκολότερο σύστημα, για να καταλάβει κάποιος τις αρχές της εσωτερικής δύναμης. Έκτοτε, ο Dr Xie υποστηρίζεται από την «Ομοσπονδία Παραδοσιακών Σπουδών» (Association of Traditional Studies), όπου έχει ως πρόγραμμα να καταγράψει ολόκληρο το σύστημα του Yin Ba Gua Zhang. Πριν από αυτό, ο Dr Xie φοβόταν ότι το υπέροχο σύστημά του θα χανόταν με τον θάνατό του. Όμως, μέσω της δουλειάς της Ομοσπονδίας και μιας μικρής ομάδας αποφασισμένων μαθητών, το σύστημα του Yin Ba Gua θα διατηρηθεί.

Το 2000, μία ομάδα από 80 δυτικούς μαθητές πήγε στην Κίνα για ένα εντατικό σεμινάριο με τον Dr Xie και τον He Jinbao. Μάθαμε τις βασικές πρακτικές του Λιονταριού, του Φοίνικα και στο τέλος της Αρκούδας. Επίσης, μάθαμε πώς να χρησιμοποιούμε το μοναδικό Μεγάλο Σπαθί του Ba Gua.

Το πρόγραμμα εκπαίδευσης για κάθε Ζώο είναι το ίδιο. Κάθε Ζώο έχει 9 Στάσεις - 1 χαρακτηριστική στάση (υπογραφής του κάθε Ζώου) και 8 στάσεις που αντιπροσωπεύουν τις 8 Μαχητικές Μεθόδους του εκάστοτε Ζώου. Αυτές οι στάσεις "ανοίγουν" το σώμα και διεγείρουν τα ενεργειακά κανάλια, έτσι ώστε η μοναδική δύναμη του Ζώου να μπορεί να βγει προς τα έξω. Κάθε μία από τις 8 Μαχητικές Μεθόδους εξελίσσονται περαιτέρω μέσα από 3 χτυπήματα, 24 στο σύνολο. Αυτά εξασκούνται πρώτα καθώς στεκόμαστε ακίνητοι και μετά χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές βαδίσματος.

Η θεμελιώδης πρακτική του Ba Gua είναι το Κυκλικό Περπάτημα. Αυτό συνδυάζεται με τις Μαχητικές Μεθόδους, για να δημιουργηθούν 56 μικρές φόρμες που ονομάζονται Αλλαγές. Παρ' όλο που κάθε Ζώο είναι μοναδικό, στις Αλλαγές τα Ζώα δανείζονται χαρακτηριστικά απ' όλα τα άλλα Ζώα, έτσι ώστε κάθε Ζώο να μπορεί να βιώσει την αίσθηση των άλλων.

Όλοι οι γνήσιοι άνθρωποι των πολεμικών τεχνών καταλαβαίνουν ότι κάθε μάχη είναι μοναδική και απρόβλεπτη. Η δυσκολία είναι να βρεις τον τρόπο να χειριστείς το απρόβλεπτο. Επειδή το Ba Gua αναπτύσσει μια βαθιά κατανόηση της Αφομοίωσης και Αλλαγής, γι' αυτόν τον λόγο δεν παγιδεύεται σε προκαθορισμένες τεχνικές. Αντιθέτως, επιτρέπει στον ασκούμενο να δημιουργήσει τεχνικές κατάλληλες για την κάθε περίσταση.

Σαν πολεμική τέχνη, το Ba Gua είναι γρήγορο, χαλαρό και ευέλικτο, συνεχώς κινούμενο και ψάχνει να βγάλει εκτός ισορροπίας τον αντίπαλο. Το να μάχεσαι έναν Master είναι σαν να έχεις πιαστεί μέσα σε έναν ανεμόμυλο. Το Ba Gua έχει τις πιο προχωρημένες μεθόδους βηματισμού από κάθε άλλη πολεμική τέχνη και η μυστική του προπόνηση περιλαμβάνει στρατηγικές για την εξερεύνηση των πτυχών και των αδυνάτων σημείων ενός ή πολλών αντιπάλων.

Προτού κάποιος μάθει πώς να μάχεται, πρέπει να έχει την ενέργεια και το σθένος γι' αυτό. Η βασική εκπαίδευση του Ba Gua είναι επικεντρωμένη στο να αναπτύξει ο ασκούμενος την εσωτερική του ενέργεια και είναι εξαιρετικά καλό για την προσωπική του υγεία. Ενώ το Tai Chi προτείνεται γενικά για τη βελτίωση της υγείας, οι Παραδοσιακοί Κινέζοι Γιατροί συχνά προτιμούν το Ba Gua, γιατί είναι δυνατότερο από το Tai Chi. Οι μέθοδοι υγείας του Yin Ba Gua περιλαμβάνουν Chi Kung (ενεργειακές και αναπνευστικές ασκήσεις) από τους γιατρούς των Βασιλικών Ανακτόρων. Χρησιμοποιούν την αρχή της Θεραπείας Χωρίς Φάρμακα. Οι τρεις βασικές θεραπευτικές μέθοδοι είναι: οι 8 Θεραπευτικοί Ήχοι, οι 12 Διαλογισμοί Καθοδήγησης και Lohan Patting Chi Kung. Αφού έχεις αναπτύξει την εσωτερική σου ενέργεια, μετά επιλέγεις να την εστιάσεις είτε για πολεμικούς σκοπούς, είτε για θεραπευτικές μεθόδους.


Αναδημοσίευση από το 21ο τεύχος του περιοδικού «Μονοπάτι του Πολεμιστή»



Η μικρή φόρμα του Wu Taijiquan

18/2/2014 10:48 |

O δάσκαλος Bruce Kumar Fratzis παρουσιάζει την μικρή φόρμα του Wu Style Tai Chi Chuan, κατά την διάρκεια των σεμιναρίων που έδωσε τον Αύγουστο του 2010 στο Ροδάκινο της Νότιας Κρήτης.


Μυαλό όχι δύναμη

18/2/2014 10:43 |

Ο δάσκαλος του Yang taijiquan μιλάει για την αξία της χρήσης του μυαλού αντί της δύναμης, στην εξάσκιση στο taijiquan


Συνέντευξη με τον Διονύση Τσετσέλη

14/2/2014 16:34 |


Κ. Τσετσέλη επί σειρά ετών ήσασταν ο εκδότης του περιοδικού «Μονοπάτι για τις Πολεμικές Τέχνες» καθώς και αρκετών βιβλίων σχετικών με το αντικείμενο. Θα ήθελα να μας μιλήσετε για την αρχή αυτής της προσπάθειας και για τους λόγους που σας ώθησαν να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο χώρο.

Από πολύ νεαρή ηλικία είχα διάφορα πράγματα τα οποία αγαπούσα. Κάποια από αυτά ήταν τα βιβλία, τα περιοδικά, οι πολεμικές τέχνες, οι εναλλακτικές θεραπείες και μια κοινωνική-πολιτική-φιλοσοφική προσέγγιση η οποία τα συνέδεε όλα αυτά σε κάτι ενιαίο στο δικό μου νου δηλαδή όλα αυτά τα πράγματα δεν ήταν ξεχωριστά αλλά συνδέονταν μέσω της φιλοσοφικής και πολιτικής μου τοποθέτησης.
Έτσι, κάποια στιγμή και έχοντας ακολουθήσει διάφορους επαγγελματικούς δρόμους με τους οποίους δεν ήμουν ικανοποιημένος (ψυχικά, όχι οικονομικά) αποφάσισα να ασχοληθώ πιο σοβαρά με όλα αυτά -το επαγγελματικό προέκυψε στη συνέχεια- και να κάνω κάτι που θα τα συνέδεε και που θα μπορούσα να κινώ εγώ. Με αυτό το σκεπτικό, ξεκίνησα το Σεπτέμβριο του 1999 το «Μονοπάτι του Πολεμιστή», ένα περιοδικό πολεμικών τεχνών που διέφερε από τα άλλα καθώς έδινε πολλή σημασία στην ιστορία, τη φιλοσοφία, τις πολιτικές προεκτάσεις των πολεμικών τεχνών και στις εναλλακτικές θεραπείες και με στόχο μέσα από αυτό να προχωρήσουμε και στην έκδοση των βιβλίων τα βιβλία υπήρχαν ως στόχος από την αρχή.
Όλα αυτά χωρίς να αφήσω τη δουλειά που έκανα τότε καθώς στην αρχή το έβλεπα σαν χόμπι και όχι σα δουλειά. Μετά από 1-2 χρόνια όμως, όταν αυτό το πράγμα απλώθηκε και σοβάρεψε, αποφάσισα να εγκαταλείψω τη δουλειά μου και να αφοσιωθώ αποκλειστικά σ' αυτό.

Η αρχή ήταν δύσκολη;

Δεν μπορώ να πω ότι ήταν δύσκολη γιατί όντας πολύ νέος και με πολλή τρέλα όρεξη το έβλεπα σαν ευχαρίστηση -μου έδινε χαρά. Ακόμα και όταν υπήρχαν δυσκολίες, είχα πάθος και δεν καταλάβαινα τίποτα (γέλια).

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια πώς νοιώθετε; Πιστεύετε ότι πετύχατε το σκοπό σας; Και με ποιο κόστος;

Να σας πω το εξής: κάποτε βρισκόμουν στη θέση που βρίσκεστε εσείς σήμερα -είχα πάρει εγώ συνέντευξη από τον κ. Περσίδη ...

Τον εκδότη του «Δυναμικού» ...

Ακριβώς. Είχε βγάλει γύρω στα 96 τεύχη, αν θυμάμαι καλά, και ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος πρόσφερε πάρα πολλά στο χώρο -εγώ ήμουν ένας πολύ άπειρος ακόμα εκδότης, έχοντας βγάλει μόνο 4-5 τεύχη και του έκανα την ίδια ερώτηση! (γέλια)

Πιστεύω ότι είναι μια κοινή ερώτηση προς όλους όσους έχουν καταφέρει κάτι κάπου ...

Σωστά! Ο κ. Περσίδης λοιπόν μου είπε ότι αισθάνεται πάρα πολύ απογοητευμένος και πικραμένος και ότι αφιέρωσε τη ζωή του σε ένα χώρο που δεν αξίζει τίποτα, ο ίδιος και οι άνθρωποι που βρίσκονται σ' αυτόν. Και ίσως σήμερα θα μπορούσα να πω κι εγώ το ίδιο όμως ο δικός μου χαρακτήρας είναι διαφορετικός από του κ. Περσίδη οπότε το βλέπω διαφορετικά: προτιμώ να σταθώ στο έργο που άφησα πίσω μου και το οποίο είναι αρκετά σοβαρό, πιστεύω. Είναι ένα έργο που κόστισε πάρα πολύ σε χρήματα, σε δυνάμεις, σε κόπο και σε προσπάθειες και που θα μπορούσε, πάνω απ' όλα να με έχει αφήσει κατεστραμμένο ψυχικά αν δεν είχα το χαρακτήρα που έχω. Μιλάμε για 112 τεύχη περιοδικού, για γύρω στα 65 πολύ σοβαρά βιβλία και για 12 τεύχη του «Journal of Asian Martial Arts» και όλα αυτά μένουν παρακαταθήκη στους ανθρώπους που ασχολούνται σοβαρά -και όσο λίγοι και αν είναι, υπάρχουν. Και παρότι μπορεί κι εγώ να αισθάνομαι όπως ο κ. Περσίδης για κάποιους από τους ανθρώπους του χώρου, αισθάνομαι επίσης ότι αυτοί οι λίγοι άξιζαν τον κόπο και τις θυσίες αυτών των 12 ετών.

Καταλαβαίνω ...

Και δεν είναι μόνο αυτοί που υπάρχουν, είναι και τα νέα παιδιά. Ειδικά τα βιβλία, επειδή αντίθετα από τα περιοδικά μένουν και διαρκούν στο χρόνο, θα υπάρχουν εκεί για να τα βρουν τα 5-10 σοβαρά άτομα που θα μπουν κάθε χρόνο στο χώρο και θα ψάξουν να βρουν το δρόμο τους. Πριν από τις εκδόσεις μας, δεν υπήρχε ο τρόπος να βρουν αυτά τα παιδιά το δρόμο τους -μετά από τις εκδόσεις υπάρχουν μερικά ισχυρά εφόδια που θα τα βοηθήσουν να μην πέφτουν θύματα των απατεώνων.

Πιστεύετε ότι οι έλληνες διαβάζουν βιβλία σχετικά με τις πολεμικές τέχνες;

Όπως συνάγεται και από την προηγούμενη ερώτηση, φυσικά και δε διαβάζουν! Για μένα τα βιβλία ήταν μια τεράστια οικονομική καταστροφή! Βγήκαν με δάνεια τα οποία τελικά δεν κατάφερα να αποπληρώσω με αποτέλεσμα να είμαι χρεωμένος αυτή τη στιγμή και όλα αυτά τα λεφτά δεν πήγαν σε βίλες και κότερα όπως έκαναν κάποιοι άλλοι συμπατριώτες μας αλλά στα βιβλία.
Αν οι έλληνες -πρώτα απ' όλα οι δάσκαλοι αλλά και οι μαθητές πολεμικών τεχνών- διάβαζαν τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και αυτά τα 65 βιβλία θα μπορούσαν να είναι 200 ή 300 ή 500! Δυστυχώς με τα δάνεια μέχρι εκεί κατάφερα να βγάλω (γέλια) και σήμερα χρωστάω στις τράπεζες όμως πραγματικά δε μου καίγεται καρφί καθώς έχω τη συνείδησή μου καθαρή γιατί όλα αυτά τα λεφτά πήγαν στα βιβλία και στα περιοδικά και έπιασαν τόπο -αν δεν είχα δανειστεί ή τα είχα δανειστεί και τα είχα φάει, δε θα υπήρχαν αυτά τα βιβλία, άρα αισθάνομαι ήσυχος και δικαιωμένος και δεν έχω καμία στενοχώρια για τα χρέη.

Τα χρόνια που ασχοληθήκατε σίγουρα γνωρίσατε μερικούς αξιοσημείωτους ανθρώπους από το χώρο των πολεμικών τεχνών -υπήρξαν κάποιοι που σας επηρέασαν; Ποιοι ήταν αυτοί και γιατί;

Δεν μπορώ να πω ότι γνώρισα ιδιαίτερα εξαιρετικούς ανθρώπους στο χώρο των πολεμικών τεχνών. Βεβαίως κάποιοι άνθρωποι ήταν ξεχωριστοί όμως αυτό δεν είχε να κάνει με τις πολεμικές τέχνες αλλά με τους ίδιους τους ανθρώπους. Σε κάθε χώρο, συναντά κανείς ανθρώπους καλούς και κακούς ή μορφωμένους και αμόρφωτους -δε νομίζω ότι στις πολεμικές τέχνες βρήκα ανθρώπους καλύτερους από αυτούς που θα έβρισκα σε άλλους χώρους. Αν και γενικά υπάρχει η άποψη ότι οι πολεμικές τέχνες σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, εγώ δε διαπίστωσα κάτι τέτοιο στην πορεία μου σ' αυτό το χώρο. Συνάντησα καλούς και αξιοσημείωτους ανθρώπους όμως η καλοσύνη τους αυτή δεν είχε να κάνει τίποτα με την πολεμική τέχνη και πιστεύω ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι θα ήταν καλοί είτε είχαν μπακάλικο, είτε ήταν αθλητές, είτε ήταν καθηγητές πανεπιστημίου.
Αντίθετα, κάτι που είδα πολλές φορές ήταν άνθρωποι με υπέρμετρο εγωισμό και πιστεύω ότι αυτό εξηγείται επειδή οι πολεμικές τέχνες πραγματεύονται τη δύναμη και οι άνθρωποι που ελκύονται από τη δύναμη συχνά είναι αδύναμοι -ο δυνατός άνθρωπος δε χρειάζεται την πολεμική τέχνη αλλά ο αδύναμος τη χρειάζεται για να αποκτήσει αυτό που δεν έχει. Οι αδύναμοι αυτοί άνθρωποι (και εννοώ εσωτερικά αδύναμοι, όχι στο σώμα) έχουν πολλά πάθη που δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεπεράσουν και όταν μπαίνουν στις πολεμικές τέχνες και αισθανθούν δυνατοί, όλα αυτά βγαίνουν στην επιφάνεια και αν συνδυαστούν με την εξουσία του δασκάλου, τα πράγματα γίνονται τραγικά. Συνεπώς δε φταίνε οι πολεμικές τέχνες -φταίει το ποιόν του ανθρώπου που ελκύεται από τις πολεμικές τέχνες.
Για να μη φανεί δε ότι μηδενίζω τα πάντα, πιστεύω ότι αν, αντίθετα, ένας άνθρωπος είναι από τη φύση του καλός, μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος μέσα από την άσκηση. Η ενασχόληση με την πολεμική τέχνη, η τριβή, η συνεχής επανάληψη, η αντιμετώπιση των λαθών και των αδυναμιών μας που βλέπουν και γνωρίζουν όλοι όσοι κάνουν πολεμικές τέχνες σοβαρά, αυτή η αδιάκοπη προσπάθεια να τελειοποιήσω κάτι που ποτέ δε γίνεται τέλειο είναι μια φοβερή πειθαρχία. Και όταν ένας καλός άνθρωπος μπει μέσα σ' αυτό το μονοπάτι μπορεί να γίνει πολύ-πολύ καλύτερος και να ψάξει βαθιά μέσα στον εαυτό του.
Για να μην καλλιεργούμε μύθους, ωστόσο, αυτά ισχύουν σε ό,τι απαιτεί πειθαρχία. Αν ξεκινήσω να μαθαίνω πιάνο ή μπαλέτο που όλοι στις πολεμικές τέχνες το έχουν άχτι (γέλια) ή προσπαθώ να γίνω μαραθωνοδρόμος ή οτιδήποτε άλλο, έρχομαι να αντιμετωπίσω κάθε μέρα τον εαυτό μου και τις αδυναμίες μου και να προσπαθώ κάθε μέρα να τελειοποιούμαι. Αν αυτό το κάνω με το σωστό τρόπο και ανταποκρίνομαι στις απαιτήσεις της πειθαρχίας που έχω επιλέξει, θα έχω το ίδιο αποτέλεσμα -δε θα είναι άλλο το αποτέλεσμα σ' αυτόν που κάνει πολεμική τέχνη και σε κάποιον που κάνει πιάνο.

Όπως αντιλαμβάνομαι από αυτά που λέτε, υπήρξαν αντιπάθειες και συγκρούσεις κατά τη διάρκεια του «Μονοπατιού», δεν είναι έτσι; Πώς αντιμετωπίζατε αυτές τις καταστάσεις;

Κοιτάξτε. Προσωπικά δεν είμαι υπέρ των συγκρούσεων -δε μου αρέσουν. Είμαι άνθρωπος της σύνθεσης και παράλληλα κινούμαι πάντα με μια αντίληψη ας το πούμε «δημοκρατικότητας»: μου αρέσει να προβάλλω όλες τις απόψεις όλων των ανθρώπων και όλων των στιλ. Για παράδειγμα, στα 12 χρόνια του περιοδικού δεν προώθησα ποτέ το τάι τσι (με το οποίο ασχολούμαι ο ίδιος) περισσότερο από τα άλλα στιλ όπως επίσης ποτέ δεν προώθησα τον εαυτό μου ή το δάσκαλό μου. Ήθελα πάντα το περιοδικό να είναι δημοκρατικό, να είναι ανοιχτό σε όλους και από εκεί και μετά ο κόσμος να κρίνει τι του αρέσει και τι όχι. Οι δάσκαλοι και οι ομοσπονδίες όμως δεν το έβλεπαν έτσι -θεωρούσαν ότι από τη στιγμή που στο περιοδικό προβάλλονταν αυτοί δεν μπορούσαν να προβάλλονται κάποιοι που θεωρούσαν «αντιπάλους» ή «ανταγωνιστές».
Εγώ βεβαίως δεν ήθελα να εμπλακώ σ' αυτό το παιχνίδι των αντιπαλοτήτων μεταξύ των δασκάλων και των οργανώσεων όμως μέρος του παιχνιδιού αυτού ήταν και οι διαφημίσεις (από τις οποίες ζει ένα περιοδικό) και καθώς εγώ επέμενα να διατηρώ τις αποστάσεις, το περιοδικό σιγά-σιγά έμεινε χωρίς διαφήμιση. Για να απαντήσω στην ερώτησή σας λοιπόν, τις αντιπάθειες τις αντιμετώπιζα μην υποχωρώντας! Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και έτσι, η κατάσταση αυτή τελικά επηρέασε το περιοδικό γιατί μη συντασσόμενος με τη μια ή την άλλη πλευρά, ο κύκλος των ανθρώπων που στήριζαν το περιοδικό μίκρυνε και έτσι οδηγηθήκαμε στα δάνεια και στο κλείσιμο (γέλια). Ωστόσο, επειδή η πορεία αυτή ήταν όπως ήθελα να είναι, επειδή παρέμεινα πιστός στις αρχές μου και επειδή άφησα ένα σοβαρό έργο πίσω μου, δε μετανιώνω για τον τρόπο που χειρίστηκα τα πράγματα αυτά τα 12 χρόνια.

Συνεπώς να υποθέσω ότι αν ξεκινούσατε από την αρχή δε θα κάνατε κάτι διαφορετικό;

Δεν είμαι σίγουρος γι αυτό. Κοιτάζοντας προς τα πίσω βλέπω ότι έκανα πολλά λάθη τα οποία σαφώς θα άλλαζα. Υπάρχει ωστόσο κάτι που δε θα μπορούσα να το αλλάξω γιατί οφειλόταν στην καλοπιστία μου ή, αν θέλετε στην αφέλεια με την οποία έβλεπα τις πολεμικές τέχνες. Ξέρετε, για τους ανθρώπους της γενιάς μου, οι πολεμικές τέχνες ήταν κάτι μαγικό και οι δάσκαλοί τους περιβάλλονταν από ένα μύθο: ήταν κάποιοι σοφοί άνθρωποι αφοσιωμένοι στην τέχνη τους και σε μια φιλοσοφία που είχε σα στόχο να βοηθήσει τους ανθρώπους. Όταν λοιπόν ξεκίνησα να ασχολούμαι, και μην έχοντας προηγούμενη επαφή με το σύνολο του χώρου, γνώρισα κάποιους ανθρώπους που -λόγω της παραπάνω αφέλειας- θεώρησα σαν τέτοιους και τους προέβαλλα από το περιοδικό.
Να γίνει σαφές εδώ ότι προβάλλοντάς τους δεν ωφελήθηκα οικονομικά -και αυτό ίσχυε για όλα τα χρόνια που έβγαινε το περιοδικό- αλλά ότι το έκανα γιατί πίστεψα ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν όντως σαν τους δασκάλους που φανταζόμουν. Όταν στην πορεία οι άνθρωποι αυτοί αποδεικνύονταν ολιγότεροι των καταστάσεων, έπαυε και η σχέση τους με το περιοδικό -και μαζί μου- όμως μέχρι να συνειδητοποιήσω πόσοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι (και δυστυχώς είναι πολλοί) πέρασαν κάποια χρόνια. Συνεπώς, αυτό ήταν ένα σημαντικό μου λάθος το οποίο, ωστόσο, δε θα μπορούσα να μην έχω κάνει. Αν όμως αποφάσιζα να ξεκινήσω κάτι σήμερα, με τις γνώσεις και την εμπειρία που έχω τώρα, αυτό δε θα είχε καμία σχέση με την πλειονότητα των δασκάλων και του χώρου -θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Θα ήθελα μετά τα ... εκδοτικά να συζητήσουμε για το Tάι Tσι Tσουάν, μια τέχνη στη διδασκαλία και τη μετάδοση της οποίας έχετε αφοσιωθεί. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια σχετικά;

Με το Τάι Τσι έχω μια σχέση η οποία ξεκινάει από τότε που ήμουν 20 χρονών -μιλάμε δηλαδή για 27 χρόνια περίπου. Από τότε που ξεκίνησα αλλά και σε κάθε διαφορετική περίοδο της πορείας μου, πάντα προσπαθούσα να μάθω όσο καλύτερα μπορούσα αλλά και μου επέτρεπαν οι συνθήκες, τόσο αυτές της Ελλάδας όσο και της ζωής μου (οι οικογενειακές μου υποχρεώσεις, η εργασία μου, οι εκδόσεις κ.λπ.). Ωστόσο, παρ' όλο που θα μπορούσα να πω ότι μέσα στο ανωτέρω συγκεκριμένο πλαίσιο είχα προχωρήσει σε ικανοποιητικό επίπεδο από πλευράς γνώσεων και ικανοτήτων, ταυτόχρονα αισθανόμουν ότι σε σχέση με το απίστευτο βάθος και εύρος που έχει αυτή η τέχνη ήμουν ακόμη πολύ μικρός. Έτσι, πριν ακόμα κλείσω το περιοδικό είχα αποφασίσει να ασχοληθώ περισσότερο με το Τάι Τσι και λιγότερο με τον ψυχοφθόρο κυκεώνα που ανέφερα πρωτύτερα, στη συζήτηση περί των εκδοτικών. Άρχισα λοιπόν να κάνω τις αντίστοιχες έρευνες που θα με βοηθούσαν σε αυτήν μου τη νέα πορεία, αφού το πρώτο, απαραίτητο και αναντικατάστατο βήμα θα ήταν να βρω έναν Δάσκαλο ο οποίος όχι μόνο να είναι βαθύς γνώστης αλλά και να θέλει να μοιραστεί τη γνώση του μαζί μου.

Εξ όσων γνωρίζω όμως, διατηρούσατε και παλαιότερα μία σχολή την οποία και είχατε κλείσει το 2000 αν θυμάμαι καλά, σχεδόν αμέσως μόλις ανοίξατε το περιοδικό. Πώς άλλαξαν έτσι οι προθέσεις σας;

Ναι, πράγματι, έτσι όπως τα λέτε είναι και όχι μόνο. Εκείνη την εποχή, απογοητευμένος από διάφορα πρόσωπα και καταστάσεις στον χώρο του Τάι Τσι, αποχώρησα οργανωτικά από το σύστημα που έκανα μέχρι τότε, έκλεισα τη σχολή μου και αποτραβήχτηκα για δυο-τρία χρόνια από τα τεκταινόμενα στον χώρο, χωρίς ωστόσο να σταματήσω την προσωπική μου προπόνηση. Όμως η αγάπη μου για την τέχνη παρέμενε, το ίδιο και οι απαιτήσεις παλαιών και νέων μαθητών, οι οποίοι συνέχιζαν να μου «χτυπάνε την πόρτα». Κάποια στιγμή, αφού είχα πλέον ξεκινήσει και πάλι να διδάσκω και να μαζεύονται πολλοί μαθητές γύρω μου, αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι σε ένα αδιέξοδο. Όντας ο ίδιος πλέον χωρίς σημείο αναφοράς αλλά και Δάσκαλο ο οποίος να με προχωράει στο Τάι Τσι, κατάλαβα ότι έτσι δεν θα μπορούσα να πάω πουθενά ο ίδιος αλλά ούτε και να οδηγήσω σωστά τους μαθητές μου. Μπορεί για τα ελληνικά δεδομένα να ήμουν καλός αλλά το Τάι Τσι είναι απέραντο! Έτσι, λοιπόν, λόγω της ανάγκης μου να εξελιχθώ προσωπικά αλλά και της ευθύνης που ένοιωθα για την εξέλιξη των μαθητών μου, έπρεπε να επιλέξω ποιον δρόμο θα πρέπει να ακολουθήσω αλλά και με ποιον Δάσκαλο για οδηγό. Θα πρέπει εδώ παρενθετικά να μνημονεύσω δύο πολύ καλούς δασκάλους Τάι Τσι αλλά πάνω απ' όλα ανθρώπους, δηλαδή τον Κώστα Βρέντζο από το Ηράκλειο και τον Άλαν Πίτφιλντ από την Ιρλανδία, οι οποίοι εκείνη την εποχή της απογοήτευσης και της αναζήτησης με στήριξαν πάρα πολύ με τις γνώσεις τους αλλά και με τη φιλία τους! Όμως, παρότι δεν θα ξεχάσω ποτέ την προσφορά και τη συμπαράστασή τους, η ανάγκη μου πάνω στο Τάι Τσι ήταν για κάτι διαφορετικό.

Στην Οικογένεια Γου πώς φτάσατε;

Αφού ερεύνησα ενδελεχώς τον χώρο του Τάι Τσι σε διεθνές επίπεδο αλλά και έκανα διάφορες επαφές με σημαντικούς δασκάλους, ανακάλυψα τον τωρινό μου Δάσκαλο, Γου Κονγκ Γιου, ο οποίος είναι ο ίδιος ο επικεφαλής της φημισμένης στους κύκλους του Τάι Τσι Οικογένειας Γου. Από την πρώτη στιγμή που επικοινώνησα μαζί του και αφού του είπα την προϊστορία μου, με δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες αλλά μόνο αφού με έλεγξε και είδε ποιος είμαι στην πράξη με ενέταξε στους κόλπους της Οικογένειας, ως επίσημο εκπρόσωπο του στυλ και της Οικογένειάς του στην Ελλάδα. Αρχικά ξεκινήσαμε με μια σειρά επαφών και σεμιναρίων με τη δασκάλα-εκπρόσωπό του, Σιου Χουέι Τσουάνγκ, η οποία ήρθε στην Ελλάδα κάποιες φορές ώστε να μας δώσει τις βάσεις του συστήματος -και λέω «μας» γιατί αντίθετα από την πλειοψηφία των δασκάλων πολεμικών τεχνών, από την αρχή έβαλα και τους μαθητές μου στο παιχνίδι, δεν τους άφησα να συνεχίσουν να εξασκούνται στα παλιά ενώ εγώ έψαχνα για κάτι καινούργιο. Προσωπικά, αυτήν την τακτική, να περιμένεις δηλαδή να γίνεις πρώτα εσύ καλός σε κάτι και μετά να παρουσιαστείς στους μαθητές σου σαν «ο μεγάλος δάσκαλος», τη θεωρώ ανέντιμη. Γι' αυτό, όλοι μου οι τότε μαθητές ήταν παρόντες από το πρώτο κιόλας σεμινάριο και ξεκινήσαμε όλοι μαζί την πολύ σκληρή δουλειά που είχαμε να κάνουμε -να μάθουμε δηλαδή τα καινούργια αλλά και, πράγμα πολύ πιο δύσκολο, να αφήσουμε πίσω μας όλα τα παλιά. Απλώς υποτίθεται ότι εγώ είχα ένα πλεονέκτημα λόγω πολυετούς ενασχόλησης, η οποία ωστόσο δεν με «έσωσε»!.

Αρκετά γενναία και σπάνια αυτή η συμπεριφορά από μέρους σας! Τι εννοείται όμως με το «Δεν με έσωσε»;

Η δασκάλα-απεσταλμένη του Δασκάλου Γου με διόρθωνε πολύ συχνά -πάντα ενώπιον των μαθητών μου- και για να μπορέσω να αφομοιώσω τις διορθώσεις της χρειάστηκα πολλή δουλειά η οποία πάντα γινόταν μαζί με τους μαθητές μου. Πρέπει να λάβετε υπ' όψιν σας ότι ασκούμουν στο προηγούμενο στυλ για πάρα πολλά χρόνια και είναι πολύ πιο δύσκολο να αλλάξεις συνήθειες, παρά εξ αρχής να αποκτήσεις τις σωστές. Όταν δε πήγα στο Λονδίνο για να με δει ο Δάσκαλος Γου, επίσης δεν πήγα μόνος αλλά πήγαμε όλοι μαζί και το ίδιο έγινε και τη δεύτερη φορά, ενάμιση χρόνο μετά, όταν ο Δάσκαλος με εξέτασε για να δει πόσο καλά είχα μάθει αυτά που μας δίδαξε την πρώτη. Μετά από όλα αυτά, από πράγματα δηλαδή που κάποιοι άλλοι δάσκαλοι θα τα θεωρούσαν «εξευτελιστικά», ειδικά επειδή γίνονταν πάντα παρουσία των μαθητών μου, ο δάσκαλος Γου μου έδωσε την εκπροσώπηση του συστήματός του για την Ελλάδα, κάτι για το οποίο αισθάνομαι ιδιαίτερα υπερήφανος, ακριβώς επειδή τα πράγματα έγιναν έτσι όπως έγιναν.

Από μία μικρή έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο, διαπίστωσα ότι είναι εξαιρετικά σπάνιο να πάρει κάποιος την εκπροσώπηση της Οικογενείας Γου σε μία χώρα. Τι ήταν αυτό που έκανε τον Δάσκαλο να σας ξεχωρίσει;

Έχετε δίκιο, ακριβώς έτσι είναι! Ο Δάσκαλος Γου, ένας κορυφαίος δάσκαλος αναγνωρισμένος παγκοσμίως και αρχηγός της Οικογένειας Γου δέχεται πολύ δύσκολα μαθητές και ακόμη πιο δύσκολα χρίζει δασκάλους ως εκπροσώπους του -φανταστείτε ότι σε όλη την Ευρώπη μαθητές του υπάρχουν μόνο στο Λονδίνο, το Παρίσι και την Αθήνα, ενώ του έχουν χτυπήσει και συνεχίζουν να του χτυπάνε την πόρτα άνθρωποι από όλον τον κόσμο. Όταν λοιπόν κάποια στιγμή τον ρώτησα για ποιον λόγο δέχτηκε εμένα, ενώ δεν δέχεται σχεδόν κανέναν άλλον, μου απάντησε «Επειδή ήσουν ο μόνος που ήρθες σε αναζήτηση γνώσης και όχι διπλωμάτων αλλά και με την ταπεινότητα και γενναιότητα να το κάνεις αυτό μαζί με τους μαθητές σου».

Καταπληκτικό! Αυτό λοιπόν σας οδήγησε σε ακόμη πιο βαθιά ενασχόληση με το Τάι Τσι ...

Ναι -γιατί πια είχα βρει αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω μέσα στο Τάι Τσι , με ένα δάσκαλο που με κάλυπτε πλήρως και σε ένα περιβάλλον που θα μπορούσα να αναπτυχθώ και εγώ και οι μαθητές μου με τον καλύτερο τρόπο. Στ' αλήθεια πιστεύω ότι το Τάι Τσι είναι μια τέχνη «μαγική», μια τέχνη που μπορεί να κάνει πολύ καλό στους ανθρώπους, να τους μεταμορφώσει -στην υγεία τους, στον εσωτερικό τους κόσμο, στα πάντα. Επειδή λοιπόν πια μπορώ να πω ότι έχει αποδειχθεί πως δεν κινούμαι με βάση τα χρήματα (γέλια) αλλά το τι είναι καλό (βλ. πρώτο μέρος της συνέντευξης), μπορώ να πω ότι αυτό που κάνω τώρα είναι και η μεγαλύτερή μου προσφορά προς την κοινωνία, προς τους ανθρώπους.

Εξ όσων γνωρίζω, ο τρόπος που εξασκείστε και διδάσκετε περιλαμβάνει εξίσου και την πιο διάσημη, θεραπευτική πλευρά του Τάι Τσι αλλά και τη μαχητική, κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Μπορείτε να μας μιλήσετε γι' αυτό το θέμα;

Δυστυχώς, το Τάι Τσι έχει δύο μεγάλα προβλήματα, τα οποία (τι ειρωνεία!) πηγάζουν από τα μεγάλα του πλεονεκτήματα: επειδή ακριβώς έχει τα θαυμαστά αποτελέσματα στην υγεία για τα οποία φημίζεται σε όλον τον πλανήτη αλλά και επειδή η εφαρμογή του στη συμπλοκή σώμα με σώμα είναι πολύ εκλεπτυσμένη και, άρα, είναι πάρα πολύ δύσκολο και μακροχρόνιο να μαθευτεί σε βάθος, ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσέρχονταν σε αυτό για το θεραπευτικό του μέρος και όλο και λιγότεροι για το πολεμικό. Έτσι, γύρω στις δεκαετίες '60 και '70 η πολεμική του πλευρά σχεδόν εξαφανίστηκε, ιδιαιτέρως στη Δύση, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλές γενιές ανθρώπων (μαθητών και, αργότερα, δασκάλων) οι οποίοι ήρθαν στο Τάι Τσι μη γνωρίζοντας καν ότι πρόκειται περί πολεμικής τέχνης. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε μεγάλο πρόβλημα και στους δασκάλους που γνωρίζουν την πολεμική πλευρά του: οι μαθητές τους δεν το ζητούν, αφού έρχονται στη σχολή γυρεύοντας «διαλογισμό σε κίνηση» και όχι μία πολεμική τέχνη!

Πρακτικά τι σημαίνει αυτό;

Πάντα θεωρούσα ότι Τάι Τσι χωρίς τις μαχητικές τεχνικές του δεν υφίσταται -αν ασκείσαι δηλαδή στο Τάι Τσι χωρίς τις μαχητικές τεχνικές του κάνεις κάτι που μοιάζει με Τάι Τσι αλλά δεν είναι Τάι Τσι, τουλάχιστον όχι βαθύ και ολοκληρωμένο. Αυτό μπορεί κάποιος να το διαπιστώσει ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο εκτελείται η φόρμα: αν δεν γνωρίζεις ότι αυτό που κάνεις είναι μια ρίψη ή ένα κλείδωμα, δεν σε ενδιαφέρει αλλά ούτε και ξέρεις πώς να το εκτελέσεις λεπτομερώς, με ακρίβεια και συνειδητά. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι κινήσεις εκτελούνται στο περίπου και από δάσκαλο σε μαθητή γίνονται όλο και πιο απονευρωμένες, άχρωμες και άγευστες. Αν όμως γνωρίζεις ότι η κίνηση που κάνεις μέσα στη φόρμα έχει συγκεκριμένο σκοπό και αποτέλεσμα, τότε γίνεται και αυτή, μαζί με ό,τι την περιβάλλει (ταχύτητα, ύψος, δύναμη κ.λπ.), απολύτως συγκεκριμένη. Αυτό είναι κάτι που με ενδιέφερε από την αρχή και με αυτόν τον τρόπο προσπαθούσα πάντα να εξασκώ και να διδάσκω πάντοτε το Τάι Τσι η φήμη μου εξ άλλου είναι ότι δεν διδάσκω «διαλογισμό σε κίνηση» αλλά πολεμική τέχνη με γροθιές, λακτίσματα, ρίψεις, πτώσεις, κυβιστήσεις, χτυπήματα σε στόχους κ.λπ. (γέλια) Συνεπώς, οι άνθρωποι που έρχονται σε εμένα, συνήθως τα περιμένουν όλα αυτά, ενώ όσοι δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο με αποφεύγουν (γέλια). Και φυσικά δεν είναι μόνο δική μου προσέγγιση αυτή -είναι και του Δασκάλου Γου, ο οποίος αγαπάει πολύ αυτή την πλευρά του Τάι Τσι και έχει ειδικευτεί πολύ στις τεχνικές του. Εννοείται ωστόσο, ότι στη σχολή μου υπάρχουν και τμήματα τα οποία κάνουν μόνο φόρμα και τσι κουνγκ, χωρίς να εμπλέκονται οι μαθητές με όλα τα παραπάνω, οπότε δεν πρέπει να νομίσει κάποιος ότι είναι απαγορευτικό το να μας επισκεφτεί και να ασκηθεί μαζί μας αν δεν τον ενδιαφέρει η μαχητική πλευρά του Τάι Τσι.

Τι πιστεύετε ότι έχει μεγαλύτερη σημασία για τον ασκούμενο;

Από πλευράς τεχνικής, τη μεγαλύτερη σημασία την έχει η φόρμα -αυτή είναι που δίνει βάθος στον άνθρωπο του Τάι Τσι , όμως μιλάμε για μια φόρμα σωστά και συνειδητά εκτελεσμένη. Ωστόσο, για μένα έχει πολύ μεγάλη σημασία το να ασκείται κανείς σε όλα τα διαφορετικά επίπεδα της τέχνης (Φόρμα, Τσι Κουνγκ, Σπρώξιμο των Χεριών, Μαχητικές Εφαρμογές και Όπλα), αν φυσικά θέλει να γίνει αληθινά καλός. Αυτό είναι αναντικατάστατο, αφού πολλά πράγματα που κάνεις στον έναν τομέα φωτίζουν σκοτεινά σημεία των υπολοίπων και όλα μαζί συνδυαζόμενα συνιστούν ένα πανίσχυρο σύνολο.

Έχω ακούσει ότι είναι πολύ σημαντικό το να είσαι παρών κατά τη διάρκεια της φόρμας. Τι σημαίνει αυτό;

Πράγματι αυτό είναι πολύ σημαντικό αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι το «πού» θα είσαι παρών. Και το λέω αυτό επειδή έχω ακούσει ανθρώπους να διδάσκουν τη φόρμα σαν να πρόκειται για κάτι μυστηριώδες και μεταφυσικό και καλούν τους μαθητές να συγκεντρώνονται σε ένα σωρό απίθανα πράγματα οι άνθρωποι αυτοί εστιάζουν μεν την προσοχή τους αλλά την εστιάζουν σε μεταφυσικά πράγματα που τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Εμείς διδάσκουμε ότι πρέπει να είσαι παρών στη σωστή λειτουργία της φόρμας, αυτή δηλαδή που πηγάζει από τον συνδυασμό της ανατομικά ορθής στάσης και κίνησης του σώματος αλλά και τις μαχητικές τεχνικές της. Ωστόσο, στη σημείο αυτό χρειάζεται προσοχή: δεν λέω ότι πρέπει να φαντασιώνεσαι αντιπάλους γύρω σου όταν εκτελείς τη φόρμα αλλά να γνωρίζεις τι μπορεί να κάνει κάθε κίνηση που εκτελείς και ποιοι είναι οι εσωτερικοί μηχανισμοί της, όσον αφορά την ανατομία του ανθρωπίνου σώματος.

Τι εννοείτε;

Ο περισσότερος κόσμος έχει ακούσει ότι στο Τάι Τσι δεν χρησιμοποιούμε τη μυϊκή δύναμη. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, όμως επ' ουδενί δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει καθόλου μυϊκή δύναμη! Για παράδειγμα, πηγή δύναμης είναι η σωστή ευθυγράμμιση των αρθρώσεων, πράγμα που σημαίνει ότι όταν εκτελεί κανείς τη φόρμα καλό είναι να εστιάζει την προσοχή του στη σωστή θέση του σώματος και των αρθρώσεών του. Αυτό που στο Τάι Τσι λέμε «δύναμη του ενοποιημένου σώματος» προέρχεται από ένα σώμα το οποίο είναι καλά στημένο και που οι αρθρώσεις του είναι σωστά τοποθετημένες η μία πάνω ή πίσω από την άλλη. Μια γροθιά, για παράδειγμα, πρέπει να ξεκινάει από τη φτέρνα, να περνάει μέσα από όλο το σώμα και να καταλήγει στο χέρι -αν δεν συμβαίνει αυτό η γροθιά έχει τη δύναμη μόνο του χεριού και όχι αυτήν του «ενοποιημένου σώματος».

Αντίστοιχα, μεγάλη σημασία έχει η ικανότητα ανοίγματος και κλεισίματος των αρθρώσεων ή της διάτασης και συστολής των τενόντων -και αυτά είναι επίσης σημεία στα οποία πρέπει να δίνει κανείς πολλή προσοχή όταν εκτελεί τη φόρμα. Με άλλα λόγια πρέπει να είμαι παρών σε αυτά που πραγματικά συμβαίνουν στο σώμα μου και όχι σε διάφορα αφηρημένα πράγματα που πολλοί νομίζουν όταν αναφέρονται σε «ενέργεια» κ.λπ. Για να μη θεωρηθώ δε «αιρετικός», βεβαίως και το Τάι Τσι είναι μια εσωτερική πολεμική τέχνη και βεβαίως υπάρχουν συγκεντρώσεις ενέργειες που αξιοποιούνται -όμως αυτά έρχονται πολύ, πολύ πιο μετά, καθώς πρώτα πρέπει να γνωρίσεις το σώμα σου και μετά την ενέργεια. Σχολές που με το καλημέρα σου λένε «έλα να διαλογιστείς και να γνωρίσεις την ενέργεια», στην καλύτερη περίπτωση απλώς προσπαθούν να υπερπηδήσουν σκαλοπάτια και αυτό δεν γίνεται! Στη χειρότερη πρόκειται απλώς για απατεώνες!

Επιστρέφοντας σε κάτι στο οποίο αναφερθήκαμε πρωτύτερα, αισθάνεστε ότι έχετε ολοκληρώσει την κοινωνική πλευρά του έργου σας;

Μα αυτό είναι κάτι που δεν ολοκληρώνεται ποτέ! Ειδικά για έναν άνθρωπο που έχει βαθιά την αίσθηση της κοινωνικής ευθύνης, όπως εγώ ...

κ. Τσετσέλη σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη αυτή.

Και εγώ σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή συνέχεια με τον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών.

Αναδημοσίευση από τον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών

http://www.polemikes-tehnes.gr


Σπάνια συνέντευξη Μπρους Λη 1971 (Ελληνικοί υπότιτλοι)

12/2/2014 12:30 |



Kung Fu Quest!

6/2/2014 6:27 |

To επισόδειο για το Tai Chi Chuan της επικής σειράς Kung Fu Quest, ασχολείται με τις 3 κύριες σχολές της τέχνης.


Wu Style Tai Chi Chuan - Athens OAKA

5/2/2014 13:12 |


Επιδειξη της Ελληνικής Ακαδημίας Wu Style Tai Chi Chuan

21/6/2012 12:02 |


Profile

cromadnion cromadnion@yahoo.gr

Το μαλακό και το εύκαμπτο θα νικήσουν το σκληρό και το δυνατό

Ημερολόγιο

Σεπτέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

Tags

Αρχείο θεμάτων

Αναζήτηση

Σύνδεσμοι

e-books